8-15. јuna 2009. Kulturni centar Šabac
Drugo od istog
Ciklus novih/starih radova kojima se Zoran Vasić predstavlja šabačkoj publici na svojoj dugo očekivanoj samostalnoj izložbi slika i crteža, čini se zaista kao svojevrsni praznik, kako za stručnu javnost tako i za poštovaoce i ljubitelje vizueine umetnosti. Posle neke vrste stvaralačke i izlagačke apstinencije, Zoran Vasić se pojavljuje radovima koji sa jedne strane čine jezički i poetski kontinuitet prepoznatljiv u njegovom stvaralaštvu, ali sa druge strane usasvim novom isvežem pakovanju, gde se njegove likovne predstave percipiraju kao segmenti uobličene i konzistentne konceptualne celine. Upravo u prostoru pevazilaženja konvencionalnog hijatusa između tipično štafelajnog slikarstva i dominantno konceptualnog backgrounda, čini se da treba tražiti i tumačiti vrednosti ove svojevrsne i osobene umetničke poetike.
Na prvi pogled pred nama je jedna teško prepoznatljiva i hermetična umetnost u kojoj je likovni jezik medijum za autorsku ispovest, kao traktat o nama samima, kao uvid usvet sa druge strane, uporedak stvari i odnosa neprozimih našoj čulnoj percepciji. Jezikom (hiper)realnog prozirnost neprozirnog je postulat koji Zoran Vasić stavlja pred sebe kao umetnika, razvijajući pri tome svoj prepoznatljivi znakovni sistem i ikonografski rekvizitarijum; deca, ogledala, odrazi, refleksije, senke, obrisi, likovi, maske, crvotočine, raspadanje, nestajanje... Ali i pored brojnih retoričkih figura koje u različitim kontekstima participiraju na površinama, iza njih uvek stoji koncept slike, ideja kojoj je sve drugo podređeno. Koncept je u slučaju ovog autora po pravilu vidljiV kroz atmosferu slike, kroz јedan/jedinstven ton koji poseduju skoro svi radovi, što je neka vrsta paradigme ove umetnosti. Ogledalnost i refleksija ovde su ključni pojmovi, na tragu Lakanove teze o polju refleksije jednog ogledala, likovi Zorana Vasića igraju svoje uloge u različitim kontekstima projekcija Drugog sebe. To drugo od istog, izmedu vizije očiju i vizije unutrašnjeg oka, postaje scena za projekcije u nekoj vrsti praznine, gde plošnost predstave na slici dodatno potencira (meta)fizičnost događaja u prostorvremenu. Likovi kao retorički akteri najčešce nemaju izraz, ekspresiju, emocije, oni jednostavno postoje, egzistiraju kao modeli, fantomi ili čisti elementi aranžmana uinsceniranom ambijentu. Posebno su interesantne površine između/oko figura kao čiste, geometrijske, monohromatske površine i segmenti koje iniciraju recipijenta u metafizičnost prizora, dajući pri tome slici prizvuk klasicizma i istoričnosti, sa analogijama uikonografiji poznorenesansnog i flamanskog slikarstva 17. veka.
Sa druge strane, jezički potencijal Zorana Vasića zahvata mnogo šire, od klasičnog slikarstva, preko poetika istorijskog modernizma, konceptualizrna, pop arta, do postmodernističkih strategija, pa sledstveno tome, šabačka publika pred sobom ima autora koji je koliko redak po svojoj zanatskoj veštini u uslovima aktuelnih kretanja, toliko i dragocen po svojoj osobenoj savremenosti i umetničkoj beskompromisnosti.
Filip Kovačević
