Zoran Vasić
slikano u Šabačkom Kulturnom centru juna 2009. godine
Zoran Vasić (Šabac, 1959). Školovao se u Šapcu, a potom studirao slikarstvo u Firenci i diplomirao na Akademiji lepih umetnosti, u klasi profesora Điljetija. Živi i radi u Šapcu kao slobodan umetnik. Član je udruženja likovnih umetnosti Srbije (ULUS).
Izlagao na oko desetak samostalnih izložbi i na oko pedesetak grupnih u zemlji i inostranstvu (Beograd, Novi Sad, Šabac, Firenca, Milanovac, Nikšić...) Studijska putovanja: Holandija, Italija, Francuska.
Nagrađivan za slikarstvo u zemlji i inostranstvu. Slike mu se nalaze u značajnim kolekcijama u Firenci, Dizeldorfu, Parizu, beogradu, Novom Sadu ...
O Zoranu / Jovan Zivlak
Klasično slikarstvo ma koliko ograničeno svojim propozicijama i mogućnostima materijalizacije, nastoji da svojim evolucijama pronađe mogućnosti da preoblikuje sopstveni karakter. Posle niza napada od strane avangare koja je medij platna radikalno dovodila u pitanje, slika je uspela da unutarnjom energijom preobrazbe odbije napade o svojoj navodnoj prevaziđenostikoja bi trebalo da završi kao forma bez smisla. Obnovom slike na platnu; od neoklasicizma, neoeksprecionizma, do divljeg slikarstvai raznih oblika transavangarde... na scenu je vraćena manuelnost;figuracija, apstrakcija i različiti vidovi odbrane ikoničkih energija. Zoran Vasić ulazi u red onih slikara koji podupiru i osnažuju tu novu energiju slik, njen i njene jezije, njenu dubinu i, reklo bi se, njen legitimni razgovor sa svetom, ali i sa nizom momenata koji čine povest slikarstva.
Vasić radi slike uljem, peskom, novinama kao podlogom i elementima likovnosti, te enkaustikom i raznim kombinovanim tehnikama, spajajući u medije slike različite materijale i evocirajući i svedočeći o janusovskoj prirodi slike i njenim preobražavajućim moćima, njenoj rečitosti i nemosti i njenim zagonetnim gestovima i porukama. Ovo slikarstvo, u najvećoj meri figurativno, oblikuje svoj prostor u spojevima igre i materijalnosti boje, oblika i likova koji dolaze iz dubina vremena, ali kao i svedočanstva analitičkog pogleda koji, služeći se metaforom, emituje eminentno slikarske poruke. Vasićev kolorizam je prigušen, umiren upijajućom gustinom peska, gustim nanosima boja koje se rastvaraju u pastelnu prozirnost, tamnim senakama premazanih novina i mekim obrisima figura koje kao da podaruju svoju impliciranu svetlost pozadini, ukidajući tvrde ivice i isjavajući jednu vrstu poetskog sjaja.
Vasić se poziva na jedan svet koji je već slika sveta; dakle posredovan. I kada su u pitanju maske i njihov jezik svedene karakterologije, i fotografija kao predložak (Frojd sa suprugom) i skulptura (glava) postavljene kao postament sa draperijama i senka na zidu, urađena ekspresivno i sirovo i mrtva priroda... i mnoštvo drugih prizora koji su tek senke jedne stvarnosti, njena ogledna i platonska drugostepena realnost koja svedoči o neprozirnosti i posrednosti našeg iskustva i nemogućnosti našeg suočenja sa poreklom stvari.
Vasić je slikar od nerva i sa jasnim intelektualnim stavom: mimezis je samo ideološka maska za našu nemoć da prepoznamo svet i njegove istine; slikarstvo tu i takve strategije hotimično i naglašeno demontira i dekomponuje. U takvim gestovima Vasić je pronicljivi i mudri tumač sveta kao simulakruma, opsena i zavođenja; slike kao jezika koji čini naš svet vidljivim, ali i strašnim i kobnim. Ono u čemu je slikarstvo legitmno jeste kultura, ono što umetnost osporava jeste, takođe, kultura. Videti znači pronicati, ali i biti zaslepljen. Ogledati se, a slika je jedna vrsta osobnog ogledala, znači ukočiti se, zalediti se, biti skamenjen meduzinskim pogledom. I lik žene u crnini, koja se ogleda, okrenuta leđima, dopire do nas samo kao odraz iz ogledala. vasić u takvim momentima, epifanijski, u tragu tradicije velikuh slikara (jednog Velaskeza) preinačava ogledalo u nultu tačku održavanjau kojem još uvek svetluca gestualnost, posvećenost, snaga i pamćenje slikarstva kao izgubljene magijske energije koja više nikada neće moći da pokrene svet iz njegove zagonetne i nerazgovetne igre sa smislom i opstankom. Preostaje samo još maska u igri u kojoj smo igrani i moć slikarstva da tu masku prihvati kao sudbinu. Vasić je umetnik koji takvu igru, nervom savremenika, prihvata i preobražava u gestove likovnih događaja i upečatljivih znakova.
